Natasza Ziółkowska-Kurczuk

Rocznik: 1963 ur. w Poznaniu.

Wykształcenie:

Ukończyła nauki polityczne i kulturoznawstwo na Uniwersytecie im. A. Mickiewicza w Poznaniu, a także Wydział Reżyserii Filmowej i Telewizyjnej w Państwowej Wyższej Szkole Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. L. Schillera w Łodzi (dyplom w 2001). W 2002 roku uzyskała kwalifikacje I stopnia (równoznaczne ze stopniem doktora) w Państwowej Wyższej Szkole Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. L. Schillera w Łodzi.

Praca:

W czasie studiów w Poznaniu współpracowała z Akademickim Radiem „Winogrady”, tygodnikiem „Wprost”, Tygodnikiem Pracy Twórczej „Radar”, redakcją „Filmu”, a także z Polskim Radiem w Poznaniu i Koszalinie.

Od 1990 roku jest pracownikiem naukowym UMCS w Lublinie – Wydział Pedagogiki i Psychologii, Wydział Humanistyczny – Instytut Kulturoznawstwa, a obecnie Wydział Politologii – Zakład Dziennikarstwa. Zainteresowania naukowe to film, teatr i media, szczególnie analiza dzieła filmowego, a także kultura alternatywna.

Od 1993 roku na stałe współpracuje z TVP S.A. Oddziałem w Lublinie i z TVP S.A. w Warszawie, a także z producentami prywatnymi.

Współpracowała z Domem Wydawniczym „Rafael” w Krakowie, przy realizacji filmów edukacyjnych.

Filmy:

2015 – film dokumentalny „Zawód fotograf” – reżyseria, współautorstwo scenariusza z Marcinem Sudzińskim

2013 – film dokumentalny „Granatowy zeszyt” – reżyseria, scenariusz

2013film dokumentalny „Twarze nieistniejącego miasta - reżyseria, współautorstwo scenariusza z Różą Wnuk

2013 - film dokumentalny „Śladami Singera - reżyseria, scenariusz

2012 – film dokumentalny „Komeda, Komeda…” reżyseria, współautorstwo scenariusza z prof. Markiem Hendrykowskim

2011 – „Turandot” – reżyseria telewizyjna spektaklu w teatralnej reżyserii P. Passiniego dla TVP Kultura

2011 – film dokumentalny „Sześć postaci” – reżyseria, scenariusz

2011 – film muzyczny „Stand by” – reżyseria, scenariusz

2011 – „Kamienie w kieszeniach” – reżyseria telewizyjna spektaklu w teatralnej reżyserii Ł. Witt-Michałowskiego dla TVP Kultura.

2009 – film dokumentalny „W Nowicy na końcu świata” – reżyseria, scenariusz

2008 – film dokumentalny „Jadwiga Smosarska” – reżyseria, współautorstwo scenariusza z prof. Małgorzatą Hendrykowską

od 2008 – scenariusz i reżyseria widowisk baletowych Społecznego Ogniska Baletowego w Lublinie, m.in. „Magiczne Miasto – Suita o Lublinie” (2008), „Opowieść o dwóch miastach. Lublin – Lwów” (2009), „Podwórko przy ulicy Chopina” (2010), „Taneczny kalejdoskop” (2011), „Koncert jubileuszowy” (2012), „Międzynarodowy wieczór tańca” (2012)

2007 – „Ośrodek Praktyk Teatralnych Gardzienice. Zapiski reżysera” – reżyseria, współpraca reżyserska z Wojciechem Staroniem

2005 – film dokumentalny „Niezidentyfikowany Obiekt Latający” – reżyseria, scenariusz

2005 – film dokumentalny „Jedzie, jedzie sklep” – reżyseria, scenariusz

2005 – film dokumentalny „Na wsi zabawa” – reżyseria, scenariusz

2003 – film dokumentalny „Święty Stanisław” – reżyseria, scenariusz

2003 – film dokumentalny „Górniczy stan” – reżyseria, scenariusz

2003 – film dokumenatalny „W ułamkach zwierciadła” – reżyseria, scenariusz

2003 – film dokumentalny „Świat Utracony” – reżyseria, scenariusz

2002 – film dokumentalny „Ciuchlandia” – reżyseria, scenariusz

2002 – film dokumentalny „X Sektor” – reżyseria, scenariusz

2002 – film dokumentalny „Głód” – reżyseria, scenariusz

2001 – film dokumentalny „Wujek” – (tytuł emisyjny Ks. Karol Wojtyła – Nasz Wujek) – reżyseria, współautorstwo scenariusza z ks. Zygmuntem Kosowskim

2000 – film dokumentalny „Magiczne Miasto” – reżyseria, scenariusz

2000 – film dokumentalny „Kształt i dźwięk”- reżyseria, scenariusz

2000 – film dokumentalny „Najcudowniejszy świątkarz” – reżyseria, scenariusz

1999 – film dokumentalny „Stachury Miasto Przeklęte” – reżyseria, scenariusz

1998 – film dokumentalny „Było miasteczko” – reżyseria, scenariusz

1995 – „Nasza mama czarodziejka” – reżyseria, scenariusz (adaptacja) teatru telewizji

1994 – film dokumentalny „Strzęp niemożliwej wiary” – reżyseria, scenariusz

Programy telewizyjne:

od 2000 – „Afisz” – program kulturalny realizowany dla TVP Lublin.

Nagrody i wyróżnienia:

2017 – medal 700-lecia Miasta Lublin

2015 – The New York Festivals – Certyfikat Finalisty w kategorii: Television – Documentary/Information Program; Biography/Profiles za film „Granatowy zeszyt”

2015 – Orzeł (Polska Nagroda Filmowa)-Nominacja w kategorii: Najlepsza muzyka dla filmu „Granatowy zeszyt”

2014 – Grand Prix Polonijnego Festiwalu Multimedialnego „Polskie Ojczyzny 2014″ za filmy „Granatowy zeszyt”, „Komeda, Komeda…” i „Ks. Karol Wojtyła – Nasz Wujek”

2014 – Medal Komisji Edukacji Narodowej

2013 – Medal Prezydenta Lublina

2013 – Nagroda Artystyczna Miasta Lublin 2013 – Gala Kultury

2013 – Orzeł (Polska Nagroda Filmowa) – Nagroda w kategorii: Najlepsza muzyka dla filmu „Komeda, Komeda…”

2012 – Nagroda Artystyczna Dyrektora Międzynarodowego Festiwalu Filmów Historycznych i Wojskowych za film „Komeda, Komeda…”

2010 – Nagroda Artystyczna Prezydenta Miasta Lublin z okazji jubileuszu 10-lecia programu kulturalnego TVP Lublin „Afisz”

2010 – Zapałka Andersena – nagroda honorowa dla programu kulturalnego TVP Lublin „Afisz”, Teatr im. H.Ch. Andersena w Lublinie

2010 – List Gratulacyjny Marszałka Województwa Lubelskiego z okazji jubileuszu 10-lecia programu kulturalnego „Afisz”

2011 – Medal za Długoletnią Służbę

2007 – I nagroda w kategorii: autor najlepszego programu kulturalnego na 14. Przeglądzie i Konkursie Dziennikarskim Oddziałów Terenowych TVP S.A. – za  magazyn kulturalny „Afisz”.

2004 – Srebrny Krzyż Zasługi

2004 – Nagroda na 6. Międzynarodowym Festiwalu Programów Telewizyjnych i Radiowych na temat Mniejszości Narodowych – za reportaż „Świat utracony” – Użgorod (Ukraina)

2004 – List gratulacyjny Prezydenta Lublina z okazji premiery „Filmu o Lublinie” – „za znaczący wpływ na kreowanie wizerunku Lublina”

2003 – VII Ogólnopolski Przegląd Form Dokumentalnych „Bazar” – Nagroda Specjalna Jury za reportaż „Górniczy stan”

2000 – Przegląd Twórczości Dziennikarskiej w Konkursie Oddziałów Terenowych TVP S.A. – wyróżnienie w kategorii reportażu za reportaż „Kształt i dźwięk”

Działalność:

- stypendium artystyczne Prezydenta Lublina 2017

- zdobyła trzy stypendia scenariuszowe Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej.

- wielokrotnie uzyskała dofinansowanie do filmów z Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej, Lubelskiego Funduszu Filmowego i Wielkopolskiego Funduszu Filmowego.

- film „Komeda,Komeda…”brał udział w kilku festiwalach oraz został wydany w specjalnej, reżyserskiej wersji „ROSEMARY”S BABY” Romana Polańskiego zaakceptowanej i rekomendowanej przez reżysera, Criterion Colection, USA, Kanada, październik 2012

- współorganizacja trzech edycji „Festiwalu Łodzią po Wiśle w Lublinie”,

- scenariusz i realizacja cotygodniowego programu kulturalnego „AFISZ”

- scenariusz i reżyseria spektakli charytatywnych „Znani a nieznani”

- scenariusz i reżyseria spektakli Społecznego Ogniska Baletowego

-opieka artystyczna nad debiutem dokumentalnym Anny Dudek-Ziętek „kontemplacja (dna) białej podłogi” (tytuł emisyjny „Wyślę Wam kartkę”).

- członek Rady Fundacji Teatroterapia Lubelska

Udział w wybranych festiwalach filmowych:

- Festiwal Muzyki Polskiej, film „Granatowy zeszyt”, 2014

- 14 Międzynarodowe Sopot Film Festival, film „Granatowy zeszyt”, 2014

- 43. Lubuskie Lato Filmowe, film „Granatowy zeszyt”, Łagów 2014

-10. Międzynarodowy Festiwal Filmowy „Żydowskie Motywy” – film „Twarze nieistniejącego miasta”, Warszawa, 2014

- KINOPOLIS – Polski Festiwal Filmowy w Dublinie, film „Komeda, Komeda…”, 2013

-17. Międzynarodowy Festiwal Filmów Dokumentalnych OFF CINEMA, film: Komeda, Komeda…, 2013

- Transatlantyk Festival, film „Komeda, Komeda…”, 2013

- Festiwal Filmu Polskiego w Ameryce (PFFA) film: „W Nowicy na końcu świata”, Chicago, 2011, film: „Komeda, Komeda…”, 2012

- Krakowski Festiwal Filmowy, film „Komeda, Komeda…”, 2012

- I Ostrowski Festiwal Filmowy im. Krzysztofa Komedy, film „Komeda, Komeda…”, Ostrów Wielkopolski, 2012

- Sopot Molo Jazz Festival film: „Komeda, Komeda…”, 2012

- Przegląd Filmów o Tematyce Beskidzkiej, film „W Nowicy na końcu świata”, 2011

- I Jaśliski Festiwal Filmu Karpackiego, film „W Nowicy na końcu świata”, 2011

- Days of Ethnographic Cinema, film „W Nowicy na końcu świata”, Moskwa 2011

- 7. Festiwal PLANETE DOC REVIEW; film „W Nowicy na końcu świata”, Warszawa, maj 2010.

- Ronda International Film Festival, film „W Nowicy na końcu świata”, Malaga, Hiszpania 2010

- 29. Koszaliński Festiwal Debiutów Filmowych MŁODZI I FILM; pokaz specjalny filmu „W Nowicy na końcu świata”, 2010.

- XVI Ogólnopolski Festiwal Sztuki Filmowej PROWINCJONLIA, film „Jadwiga Smosarska”, 2009., film „Sześć postaci”, Września 2012.

- Festiwal Filmu i Sztuki DWA BRZEGI, film ”Jadwiga Smosarska”, 2009, „W Nowicy na końcu świata”, 2010, film „Komeda, Komeda…”, 2012, film „Granatowy zeszyt”, Kazimierz Dolny, 2014

- Festiwal Kultury Żydowskiej ŚWIAT SINGERA, film: Świat utracony, 2004.

- Międzynarodowy Festiwal Filmowy ROZSTAJE EUROPY, film: Magiczne miasto, 2002.

- Festiwal CZŁOWIEK W ZAGROŻENIU, film „X sektor”, 2002.

- Festiwal Filmowy i Artystyczny LATO FILMÓW, film „Magiczne miasto”, 2001.

- IV Przegląd Twórczości Telewizyjnej, wyróżnienie za reportaż „Kształt i dźwięk”, 2000.

- V Ogólnopolski Niezależny Przegląd Form Dokumentalnych „NURT”, film „Stachury miasto przeklęte ,1999, „X sektor”, 2002, „Niezidentyfikowany obiekt latający, 2005.

 

5 PYTAŃ:

1. Moje artystyczne inspiracje…

Mam ich wiele. Bo to są książki, reportaże, filmy, muzyka, malarstwo. To są podróże, a przede wszystkim ludzie i ich historie. Literatura, szczególnie francuska, bo jest zmysłowa, bo czuje się zapachy, smaki, muśnięcie wiatru. Literatura amerykańska, bo posiada ogromne pokłady poczucia humoru, które lubię, ale też jest często pisana językiem reportażu lub scenariusza filmowego. To na Chandlerze i Hemingwayu uczyłam się pisać. Do tego poezja Andrzeja Bursy, Rafała Wojaczka, Kazimierza Ratonia, która czasem aż puchnie od bólu. Z reporterów najbliższy jest mi Ryszard Kapuściński, ale wiele też nauczyłam się czytając reportaże Hanny Krall. Moim filmowym mistrzem i ulubionym profesorem w łódzkiej „Filmówce” był Wojciech Jerzy Has. Jego filmy są dla mnie niedoścignionym majstersztykiem inscenizacyjnym. To był reżyser, który każdy swój film miał w głowie, zanim rozpoczął zdjęcia. Filmy Romana Polańskiego oglądam jak wielopoziomowe labirynty, w których autor kamufluje swoją biografię i swoją twórczość. Za ten autotematyzm i mistrzostwo w używaniu języka filmowego najbardziej go cenię. Federico Fellini to filmowa opera, a jednocześnie bardzo autorska opowieść. To dzięki filmom Felliniego udało mi się w jedną noc zwidzieć niemal cały Rzym. I jeszcze Michelangelo Antonioni i jego nieprawdopodobne ujęcie z filmu „Zawód reporter” oraz chłód filmu „Powiększenie”. No i szalony Jean Luc Godard i jego nowofalowy film „Do utraty tchu”. A także nastrojowy film Louisa Malle „Windą na szafot” z hipnotyczną muzyką Miles Davisa. Z najnowszych film „Imagine” Andrzeja Jakimowskiego, ponieważ to prosta historia zmysłowo opowiedziana; i świetne zdjęcia Adama Bajerskiego. Aktor – zawsze Zbigniew Cybulski. To mnie cały czas inspiruje. Z muzyki tkwią we mnie dźwięki lat 50. i 60. XX wieku – to są moje klimaty, ale oczywiście lubię każą dobrą, według mnie, muzykę. Jeśli chodzi o malarstwo, to wiem, że trzeba obowiązkowo oglądać oryginały. Po wizycie w Luwrze zmieniły się moje upodobania i z impresjonistów najbardziej podoba mi się Manet, a nie Renoir. A do tego odkryłam niezwykłą magię realizmu Gustave Courbeta, szczególnie w ogromnym obrazie Atelier.

2. Czuję się artystką…

Czuję się artystką ponieważ tworzę rzeczy niematerialne, ulotne, dające wzruszenia i emocje. Cały świat odbieram, jak dzieło sztuki, jak emanację Wielkiej Miłości, która nas otacza. I próbuję z tej Miłości czerpać i dawać ją innym.

3. Moje ulubione własne dzieło…

Długo się nad tym zastanawiałam i mam trzy takie dzieła. Reportaż pisany jeszcze do „Wprost” w latach 80. ubiegłego wieku „Ugryź, Mały i inni” oraz filmy „Komeda, Komeda…” i „Twarze nieistniejącego miasta”. Reportaż był o „śmieciarzach” napisany językiem stylizowanym na język moich bohaterów, ale był też moim pierwszym reportażem w tym piśmie, który od razu poszedł na okładkę i na rozkładówkę. „Komeda, Komeda…” opowiada o czasach, które najbardziej czuję i żałuję, że się wcześniej nie urodziłam. Udało mi się też tam przemycić mój obraz i moje dźwięki rodzinnego Poznania. A poza tym dzięki temu filmowi pojechałam do Paryża i po to, żeby spotkać się z Romanem Polańskim w jego apartamencie niedaleko Łuku Triumfalnego. Zawód dziennikarza i reżysera filmowego daje możliwość bezpośredniego kontaktu z ludźmi, którzy są dla nas z jakichś powodów ważni i nie chodzi tu o zaspokojenie próżności, ale o możliwość bezpośredniej rozmowy. „Twarze nieistniejącego miasta” to film, który jest najbardziej mój i najbardziej osobisty. To eksperyment artystyczny, za który muszę podziękować wszystkim, którzy go ze mną tworzyli. Film to dzieło zbiorowe, ale cały splendor i cała odpowiedzialność spada na reżysera.

4. Dla Lublina chciałbym stworzyć…

Chciałabym, żeby Lublin stał się miastem do „błądzenia”, żeby odnowiła się w nim postać flâneura. „Typ flâneura powołał do życia Paryż” – jak przypominał Walter Benjamin, a profesor Władysław Panas chciał, żeby podobnie postrzegać Lublin. Marzy mi się, więc Lublin pełen uroczych zakątków, podwórek, skwerków, malutkich kafejek, sklepików, marzy mi się taki dziewiętnastowieczny desing. I jeszcze chciałabym wszędzie dojechać autobusem lub trolejbusem, żeby było więcej przystanków i ulic, po których jeżdżą. Oczywiście chciałabym, żeby w Lublinie były tramwaje, jak w Lizbonie. I żeby rzeki odzyskały swoją rolę, bo miastu bez płynącej wody brakuje blasku, a miastu bez mostów może zabraknąć miłości.

I jeszcze chciałabym, żeby w Lublinie co roku odbywała się musicalowa plenreowa inscenizacja “Sztukmistrza z Lublina” z piosenkami Agnieszki Osieckiej i Zygmnunta Koniecznego. Chętnie podejmę się tego zadania.

5. Istotą sztuki jest …

Istotą sztuki jest bezinteresowność, szczerość wypowiedzi i ekspresja artysty. I pasja, bo bez tego nie ma ognia, który zapala nas do działania. Moja sztuka, to sztuka opowiadania historii.