Ewa Zarzycka

Wykształcenie:

ukończyła Państwowe Liceum Sztuk Plastycznych w Lublinie

studiowała grafikę w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych we Wrocławiu (obecnie Akademia Sztuk Pięknych).

Praca:

Od 2008 związana jest z Akademią Sztuk Pięknych, gdzie od 2009 prowadzi zajęcia ze sztuki performance.

Artystka performance. Tworzy także filmy, nagrania dźwiękowe, rysunki, instalacje. Zasadniczą częścią jej działalności jest prowadzenie zeszytów, rodzaju notatników i dzienników, o których Zbigniew Warpechowski pisał: „Tam jest historia sztuki, krytyka sztuki, komentarze, refleksje, rozważania, listy do przyjaciół, żarty, proza i poezja i nie wiem co jeszcze.”

Twórczość Ewy Zarzyckiej wywodzi się z polskiej sztuki pojęciowej I uprawia performance mówiony. Jak komentował Grzegorz Borkowski: „Z tytułów jej licznych wystąpień i realizacji […] ułożyć można zarys intrygującego eseju łączącego powagę i intelektualną dociekliwość z postawą ironicznego dystansu. Twórczość Ewy Zarzyckiej trudna jest do ujęcia w całość i skomentowania. Jest procesem myślenia, prowadzonym w dialogu z innymi i w otwarciu na to, co się zdarza. W rozumieniu Zarzyckiej twórczość nierozerwalnie wiąże się z życiem prywatnym, spotkaniami, zdarzeniami, podróżami, lekturami. Dotyczy istoty sztuki, ale także roli artysty, charakterystyki procesu tworzenia. Znowu powołując się na Zbigniewa Warpechowskiego, twórczość Zarzyckiej wymyka się wszelkiej definicji, a jednocześnie jest ona zrośnięta z jej postacią, sposobem bycia, osobowością. Jej opowieści snują się meandrycznie, zapętlają się, gubią i odnajdują wątek, przechodzą w inne historie. Artystka przeplata prawdę z fikcją (równie prawdopodobną). W jej wystąpieniach znaleźć można wiele humoru, ale też autentyczność, szczerość i bezinteresowność.”

Magdalena Ujma

Wybrane wystąpienia:

2015 – Klasycy i adepci polskiej sztuki performance, ASP Katowice, Park Form Przestrzennych nowy budynek ASP, Katowice

2014 – Prolegomena do nauk ekonomicznych prowadzonych od kuchni. Trzydzieści lat Galerii Wschodniej, Muzeum Sztuki, Łódź

2013 – 2014 – wystąpienia z okazji otwarcia wystawy „Dzień jest za krótki. Kilka opowieści autobiograficznych”, MWW Wrocław, BWA Jelenia Góra, Galeria Miejska Arsenał Poznań, Galeria BWA Sokół Nowy Sącz, BWA Kielce

2010 – BYŁO kiedyś JEST teraz (z Karoliną Oleksik), Sztuka i Dokumentacja, Galeria Wschodnia, Łódź

2008 – Walizka znaków performance, Rok Polski w Izraelu, CCA Tel Awiw

2008 – Życie codzienne, EPAF. Europejski Festiwal Performance, CSW Warszawa

2007 – Wystąpienie, „Survival 5”, Wrocław

2007 – Prywatne mity, w ramach cyklu „moja historia sztuki”, CSW Warszawa

2006 – Rozmowa, „Sympozjum Radykalności Poetyckich”, BGSW Słupsk

2006 – To zupełnie inna historia. Historie opowiadane – wszelkie podobieństwa prawdopodobne, Łódź Biennale

2004 – Wariant nadrzędny (ze Zbigniewem Warpechowskim), Galeria Manhattan, Łódź

2002 – Rozmowa, „Andrzej Partum 1938-2002”, Galeria Kordegarda, Warszawa

2001 – Rozmowa, Międzynarodowy Festiwal Sztuki Akcji, Piotrków Trybunalski

2000 – Przepływy, festiwal ARTKONTAKT, Ośrodek Sztuki Performance CK i Galeria Kont, Lublin

1999 – A jednak performance, BWA Zielona Góra

1998 – Wciąż to samo, Labirynt 2, Lublin

1998 – Nade wszystko performance, ponad wszystko performance, jubileusz 60-tych urodzin Zbigniewa Warpechowskiego, Zamek Sandomierski, Sandomierz

1996 – Performance w performance (z udziałem Darka Fodczuka, Miłosza Gałeckiego i Waldemara Tatarczuka), „Kobieta o kobiecie”, Galeria Bielska BWA, Bielsko-Biała

1994 – Obowiązki i przywileje artystów, Galeria Labirynt 2, Lublin

1994 – Jestem artystką mówiącą, piszącą oraz…, 15-lecie Galerii ON, Poznań

1994 – Prezentacja jako przerwa w istocie procesu twórczego, Moje Archiwum, Koszalin

1993 – Ewa Z. we Wrocławiu stolicy prehistorii sztuki pojęciowej – jako przykład artystki stojącej wobec konieczności postawienia słupa milowego, a obowiązkiem bycia rozwibrowanym intelektualnie procesem, Galeria Miejska, Wrocław

1991 – Przestałam rozumieć to co robię, Centrum Sztuki Współczesnej, Warszawa

1989 – Rozmowy w bibliotece… albo kłopoty z 18-letnią córką, „Lochy Manhattanu”, Łódź

1985 – Kardynał i Grubaska – twórcy kultury narodowej, STK, Łódź (z Tomaszem Dobrzyńskim)

1984 – Kobieta lat 130-140, lecz ciągle jeszcze piękna, Strych, Łódź

1984 – Mózg nie służy do myślenia, BWA Lublin, Sympozjum „Nurt intelektualny w sztuce po II wojnie światowej” (z Tomaszem Dobrzyńskim)

1983 – O potencjalności, Pielgrzymka artystyczna, Łódź

1980 – I pokaz filmu Przejawy, Galeria Labirynt, Lublin

Wybrane wystawy indywidualne:

2010 – Od nie do tak. Twórczość z lat 1980-2010, Galeria Labirynt, Lublin

2008 – Małe rozdziały o dużym znaczeniu (wszystko jak dawniej, lecz na nowo odczytane), BGSW Ustka

2003 – Jednak niepamięć, Galeria Labirynt 2, Lublin

2000 – Wszystko inaczej, Galeria ON, Poznań

1998 – Wciąż to samo, Galeria Labirynt, Lublin

1996 – Teksty, obiekty, modele, BWA Sandomierz

1994 – Prezentacja jako przerwa w istocie procesu twórczego, Moje Archiwum, Koszalin

1993 – Codzienna praca artystki, Galeria Stara, BWA Lublin

1992 – Obiekty, Galeria Arsenał, Białystok

1991 – Notatki i wykresy (oryginały i falsyfikaty), Galeria Grodzka BWA, Lublin

Prace w zbiorach:

- Muzeum Narodowe w Warszawie

- Biblioteka Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie

- Galeria Moje Archiwum Andrzeja Ciesielskiego w Koszalinie

- Exchange Gallery – Galeria Wymiany józefa Robakowskiego w Łodzi

- Kolekcja Videopreformance Lubelskiego Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych w Lublinie

- Muzeum Sztuki w Łodzi – Galeria MS2

- Łódzkie Towarzystwo Zachęty Sztuk Pięknych

- BWA w Sandomierzu

- i zbiory prywatne.

Nagrody i wyróżnienia:

2010 – nagroda za osiągnięcia w dziedzinie twórczości artystycznej Województwa Lubelskiego

2010 – nagroda Prezydenta Miasta Lublina

2007 – nagroda im. Ksiedza Sadzika, Paryż

5 PYTAŃ:

1. Moje artystyczne inspiracje…

Raczej: materia mojej sztuki to spotkania z ludźmi, rozmowy i tak zwane „oglądy”.

2. Czuję się artystką…

ponieważ należę do społeczności artystów i jestem sztuce oddana.

3. Moje ulubione własne dzieło…

to takie, o które ludzie pytają od lat, takie w którym jest wiele błędów…

4. Dla Lublina chciałbym stworzyć…

coś, co pozornie jest niepotrzebne, zbędne, ale integruje ludzi, prowokuje do rozmów, spotkań… np. jakieś miejsce.

5. Istotą sztuki jest…

jej nieprzetłumaczalność.

 

 

PORTFOLIO:

Ewa Zarzycka

Wykształcenie:

ukończyła Państwowe Liceum Sztuk Plastycznych w Lublinie

studiowała grafikę w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych we Wrocławiu (obecnie Akademia Sztuk Pięknych).

Praca:

Od 2008 związana jest z Akademią Sztuk Pięknych, gdzie od 2009 prowadzi zajęcia ze sztuki performance.

Artystka performance. Tworzy także filmy, nagrania dźwiękowe, rysunki, instalacje. Zasadniczą częścią jej działalności jest prowadzenie zeszytów, rodzaju notatników i dzienników, o których Zbigniew Warpechowski pisał: „Tam jest historia sztuki, krytyka sztuki, komentarze, refleksje, rozważania, listy do przyjaciół, żarty, proza i poezja i nie wiem co jeszcze.”

Twórczość Ewy Zarzyckiej wywodzi się z polskiej sztuki pojęciowej I uprawia performance mówiony. Jak komentował Grzegorz Borkowski: „Z tytułów jej licznych wystąpień i realizacji […] ułożyć można zarys intrygującego eseju łączącego powagę i intelektualną dociekliwość z postawą ironicznego dystansu. Twórczość Ewy Zarzyckiej trudna jest do ujęcia w całość i skomentowania. Jest procesem myślenia, prowadzonym w dialogu z innymi i w otwarciu na to, co się zdarza. W rozumieniu Zarzyckiej twórczość nierozerwalnie wiąże się z życiem prywatnym, spotkaniami, zdarzeniami, podróżami, lekturami. Dotyczy istoty sztuki, ale także roli artysty, charakterystyki procesu tworzenia. Znowu powołując się na Zbigniewa Warpechowskiego, twórczość Zarzyckiej wymyka się wszelkiej definicji, a jednocześnie jest ona zrośnięta z jej postacią, sposobem bycia, osobowością. Jej opowieści snują się meandrycznie, zapętlają się, gubią i odnajdują wątek, przechodzą w inne historie. Artystka przeplata prawdę z fikcją (równie prawdopodobną). W jej wystąpieniach znaleźć można wiele humoru, ale też autentyczność, szczerość i bezinteresowność.”

Wybrane wystąpienia:

2015 – Klasycy i adepci polskiej sztuki performance, ASP Katowice, Park Form Przestrzennych nowy budynek ASP, Katowice

2014 – Prolegomena do nauk ekonomicznych prowadzonych od kuchni. Trzydzieści lat Galerii Wschodniej, Muzeum Sztuki, Łódź

2013 – 2014 – wystąpienia z okazji otwarcia wystawy „Dzień jest za krótki. Kilka opowieści autobiograficznych”, MWW Wrocław, BWA Jelenia Góra, Galeria Miejska Arsenał Poznań, Galeria BWA Sokół Nowy Sącz, BWA Kielce

2010 – BYŁO kiedyś JEST teraz (z Karoliną Oleksik), Sztuka i Dokumentacja, Galeria Wschodnia, Łódź

2008 – Walizka znaków performance, Rok Polski w Izraelu, CCA Tel Awiw

2008 – Życie codzienne, EPAF. Europejski Festiwal Performance, CSW Warszawa

2007 – Wystąpienie, „Survival 5”, Wrocław

2007 – Prywatne mity, w ramach cyklu „moja historia sztuki”, CSW Warszawa

2006 – Rozmowa, „Sympozjum Radykalności Poetyckich”, BGSW Słupsk

2006 – To zupełnie inna historia. Historie opowiadane – wszelkie podobieństwa prawdopodobne, Łódź Biennale

2004 – Wariant nadrzędny (ze Zbigniewem Warpechowskim), Galeria Manhattan, Łódź

2002 – Rozmowa, „Andrzej Partum 1938-2002”, Galeria Kordegarda, Warszawa

2001 – Rozmowa, Międzynarodowy Festiwal Sztuki Akcji, Piotrków Trybunalski

2000 – Przepływy, festiwal ARTKONTAKT, Ośrodek Sztuki Performance CK i Galeria Kont, Lublin

1999 – A jednak performance, BWA Zielona Góra

1998 – Wciąż to samo, Labirynt 2, Lublin

1998 – Nade wszystko performance, ponad wszystko performance, jubileusz 60-tych urodzin Zbigniewa Warpechowskiego, Zamek Sandomierski, Sandomierz

1996 – Performance w performance (z udziałem Darka Fodczuka, Miłosza Gałeckiego i Waldemara Tatarczuka), „Kobieta o kobiecie”, Galeria Bielska BWA, Bielsko-Biała

1994 – Obowiązki i przywileje artystów, Galeria Labirynt 2, Lublin

1994 – Jestem artystką mówiącą, piszącą oraz…, 15-lecie Galerii ON, Poznań

1994 – Prezentacja jako przerwa w istocie procesu twórczego, Moje Archiwum, Koszalin

1993 – Ewa Z. we Wrocławiu stolicy prehistorii sztuki pojęciowej – jako przykład artystki stojącej wobec konieczności postawienia słupa milowego, a obowiązkiem bycia rozwibrowanym intelektualnie procesem, Galeria Miejska, Wrocław

1991 – Przestałam rozumieć to co robię, Centrum Sztuki Współczesnej, Warszawa

1989 – Rozmowy w bibliotece… albo kłopoty z 18-letnią córką, „Lochy Manhattanu”, Łódź

1985 – Kardynał i Grubaska – twórcy kultury narodowej, STK, Łódź (z Tomaszem Dobrzyńskim)

1984 – Kobieta lat 130-140, lecz ciągle jeszcze piękna, Strych, Łódź

1984 – Mózg nie służy do myślenia, BWA Lublin, Sympozjum „Nurt intelektualny w sztuce po II wojnie światowej” (z Tomaszem Dobrzyńskim)

1983 – O potencjalności, Pielgrzymka artystyczna, Łódź

1980 – I pokaz filmu Przejawy, Galeria Labirynt, Lublin

Wybrane wystawy indywidualne:

2010 – Od nie do tak. Twórczość z lat 1980-2010, Galeria Labirynt, Lublin

2008 – Małe rozdziały o dużym znaczeniu (wszystko jak dawniej, lecz na nowo odczytane), BGSW Ustka

2003 – Jednak niepamięć, Galeria Labirynt 2, Lublin

2000 – Wszystko inaczej, Galeria ON, Poznań

1998 – Wciąż to samo, Galeria Labirynt, Lublin

1996 – Teksty, obiekty, modele, BWA Sandomierz

1994 – Prezentacja jako przerwa w istocie procesu twórczego, Moje Archiwum, Koszalin

1993 – Codzienna praca artystki, Galeria Stara, BWA Lublin

1992 – Obiekty, Galeria Arsenał, Białystok

1991 – Notatki i wykresy (oryginały i falsyfikaty), Galeria Grodzka BWA, Lublin

Prace w zbiorach:

- Muzeum Narodowe w Warszawie

- Biblioteka Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie

- Galeria Moje Archiwum Andrzeja Ciesielskiego w Koszalinie

- Exchange Gallery – Galeria Wymiany józefa Robakowskiego w Łodzi

- Kolekcja Videopreformance Lubelskiego Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych w Lublinie

- Muzeum Sztuki w Łodzi – Galeria MS2

- Łódzkie Towarzystwo Zachęty Sztuk Pięknych

- BWA w Sandomierzu

- i zbiory prywatne.

Nagrody i wyróżnienia:

2010 – nagroda za osiągnięcia w dziedzinie twórczości artystycznej Województwa Lubelskiego

2010 – nagroda Prezydenta Miasta Lublina

2007 – nagroda im. Ksiedza Sadzika, Paryż

5 PYTAŃ:

1. Moje artystyczne inspiracje…

Raczej: materia mojej sztuki to spotkania z ludźmi, rozmowy i tak zwane „oglądy”.

2. Czuję się artystką…

ponieważ należę do społeczności artystów i jstem sztuce oddana.

3. Moje ulubione własne dzieło…

to takie, o które ludzie pytają od lat, takie w którym jest wiele błędów…

4. Dla Lublina chciałbym stworzyć…

coś, co pozornie jest niepotrzebne, zbędne, ale integruje ludzi, prowokuje do rozmów, spotkań… np. jakieś miejsce.

5. Istotą sztuki jest…

jej nieprzetłumaczalność.